พระพิฆเนศวร

          พระพิฆเนศวร แปลว่า ผู้เป็นใหญ่แห่งความติดขัด หรืออุปสรรค ผู้สามารถขัดขวางมนุษย์ สัตว์ เทวดา และมารร้าย ต่างๆ ขณะเดียวกันก็สามารถขจัดสิ่งกีดขวางทั้งปวง ผู้ประทานความสำเร็จ ผู้มีปัญญาอันยิ่งใหญ่และผู้ประทานศิลปวิทยาการ
          ลักษณะประจำพระองค์คือ ความสว่างและพระกำลังดุจพระอาทิตย์ มีสี่กร กรขวาถือโมทกะหรืองาช้างหรือเหล็กจาง หนังสือ เป็นสัญลักษณ์ศิลปวิทยาการ กรซ้ายถือปาศะหรือบ่วงบาศเชือก คล้องคอช้าง อังกุศะหรือขอสับช้าง เป็นสัญลักษณ์เทพเจ้าแห่งช้างทั้งปวงในโลก และกรซ้ายล่างถือขนมลัฑฑุหรือขนมหวาน มีงูพันรอบกาย และประทับบนหลังหนูมีความเป็นความมืดมิด การประทับบนหลังหนูหมายถึงขจัดความมือทำให้เกิดความสว่าง
         ตำนานกำเนิดพระพิฆเนศวรมีหลากหลาย แต่จุดรวมที่สำคัญเหมือนกันคือ เป็นโอรสของพระศิวะ กับนางปารวตี(พระอุมา) การนับถือพระพิฆเนศวร จึงหมายถึงการเคารพพระศิวะและพระนางปารวตีในคราวเดียวกัน